این روزها…

این روزها دلم چون دریای مواجی گشته است که لحظه ای آرام و قرار ندارد .

آنچنان که گاهی خودم نیز از موج های پیاپی آن به هراس می افتم .

چشمانم میل بارش دارند اما افسوس که گوشه ای خلوت نمی یابند ،

پس به ناچار ، مجبور به سکوت می شوند

ولی تحمل این بغض که راهی برای شکستنش نیست برای من سخت است

کلمات نیز در بیان این روزها همچون من مبهوت و گیج مانده اند .

به راستی چه کلامی می تواند مناسب این روزها باشد ؟

حکایت این روزها ، حکایت بغض و اشک است . حکایت دلتنگی و بیقراری .

حکایت وصال و فراق . حکایت حرف و سکوت .

 حکایت گم شدن و باز ، پیداشدن . حکایت آسمان و زمین .

در قلبم دنیایی از حرف را به همراه دارم

اما فرصتی برای بیان آن ها ندارم و انگار مجبور به سکوتم …

حکایت غریبی دارد این روزها …